تفسیر نور (محسن قرائتی)
«7» هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَيْکَ الْکِتابَ مِنْهُ آياتٌ مُحْکَماتٌ هُنَّ أُمُّ الْکِتابِ وَ أُخَرُ مُتَشابِهاتٌ فَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ ما تَشابَهَ مِنْهُ ابْتِغاءَ الْفِتْنَةِ وَ ابْتِغاءَ تَأْوِيلِهِ وَ ما يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلَّا اللَّهُ وَ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ کُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنا وَ ما يَذَّکَّرُ إِلَّا أُولُوا الْأَلْبابِ
او کسى است که اين کتاب را بر تو نازل کرد. بخشى از آن، آيات محکم (روشن و صريح) است که اصل و اساس اين کتاب را تشکيل مى‌دهد. (و هرگونه ابهامى در آيات ديگر، با مراجعه به اين محکمات روشن مى‌شود) و بخشى از آن، آيات متشابه است (که احتمالات مختلفى در معناى آيه مى‌رود، ولى با توجه به آيات محکم، تفسير آنها روشن مى‌شود.) امّا کسانى که در دلهايشان انحراف است، به جهت ايجاد فتنه (و گمراه کردن مردم) و نيز به جهت تفسير آيه به دلخواه خود، به سراغ آيات متشابه مى‌روند، در حالى که تفسير اين آيات را جز خداوند و راسخان در علم نمى‌دانند. آنان که مى‌گويند: ما به آن ايمان آورده‌ايم همه‌ى آيات از طرف پروردگار ماست (خواه محکم باشد يا متشابه) و جز خردمندان پند نگيرند.
جلد 1 - صفحه 469