تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أَعْطى قَلِيلاً وَ أَکْدى (34)
وَ أَعْطى قَلِيلًا وَ أَکْدى: و داد کمى از مال خود براى رشوه تحمل عذاب، و بازداشت باقى را و قطع عطيه آن نمود، جهل و بخل را با يکديگر جمع نمود.
ابن عباس نقل نموده که اين آيه در باره عثمان بن عفان نازل شد، وقتى که مال خود را تصدق مى‌کرد، برادر رضاعى او عبد اللّه گفت: دست نگهدار که بزودى مال تمام و به فقر گرفتار شوى. عثمان گفت: گناهان بسيار مرا باشد مثل فرار از جهاد و غير آن، و مال تصدق کنم تا کفاره گناهان من باشد. عبد اللّه گفت: اين شتر با بار آن را به من ببخش تا حامل گناهان تو شوم. عثمان شتر را
جلد 12 - صفحه 349
با بار به او داد و دو گواه از او گرفت و ترک صدقه کرد؛ آيه نازل شد که اى پيغمبر ديدى آن مرد را که روى برگردانيد، يعنى از جنگ احد فرار نمود و کمى مال را به برادر خود داد تا حامل و زر او شود و قطع صدقه و امساک نمود از آن «1».