تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَ عِنْدَهُ عِلْمُ الْغَيْبِ فَهُوَ يَرى (35)
أَ عِنْدَهُ عِلْمُ الْغَيْبِ فَهُوَ يَرى: آيا نزد او است علم پنهانى، پس او مى‌داند او که صاحب او آنچه مى‌گويد از تحمل او زار، صادق است و آن و زر را از او برخواهد داشت. «همزه براى استفهام انکارى است»، يعنى علم به مغيبات ندارد تا صدق صاحب خود را در اين امر معلوم کند.