تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ أَنَّهُ هُوَ أَماتَ وَ أَحْيا (44) 5- از آنچه در صحف حضرت موسى و ابراهيم عليهما السّلام: وَ أَنَّهُ هُوَ أَماتَ وَ أَحْيا: و بدرستى که خداى مى‌ميراند و زنده مى‌گرداند، يعنى قادر بر احياء و اماته او است فقط لا غير، زيرا قائل همين نقص بنيه نمايد، و موت نزد اين حال او را حاصل مى‌شود به فعل حضرت عزت بر سبيل عادت؛ پس خداى تعالى مى‌ميراند بوقت اجل مسمى يا اجل بلاء، و زنده فرمايد در قبر و قيامت. 2- مرده را زنده سازد مانند نطفه، و زنده را مى‌ميراند 3- مرده مى‌سازد کافر را به نکرت، و زنده فرمايد موحد را به معرفت، پس بميراند گروهى را از ياد خود به خذلان، و جماعتى را به ياد خود زنده گرداند به توفيق معرفت و ايقان. 4- بميراند بعضى را به منع و حرمان، و گروهى ديگر را زنده سازد به فضل و احسان. 5- بميراند قومى را به جهل، و زنده فرمايد جمعى را به علم و دانش.