1- خداوند براساس علم بى‌پايان خود، شريعت‌ها را براى مردم قرار داد. إِنَّهُ بِکُلِّ شَيْ‌ءٍ عَلِيمٌ شَرَعَ لَکُمْ ...
2- دين و شريعت در راستاى منافع انسان است. «شَرَعَ لَکُمْ»
3- نوح، اولين پيامبرى است که داراى شريعت جامع بوده است. «شَرَعَ لَکُمْ مِنَ الدِّينِ ما وَصَّى بِهِ نُوحاً»
4- اسلام دين جامع است و تعاليم همه‌ى پيامبران پيشين را در بردارد. ما وَصَّى بِهِ نُوحاً ... وَ ما وَصَّيْنا بِهِ إِبْراهِيمَ وَ مُوسى وَ عِيسى
5- وحدت واقعى در سايه دين الهى امکان دارد. «أَقِيمُوا الدِّينَ وَ لا تَتَفَرَّقُوا»
6- مانع اقامه دين و اجراى احکام آن اختلافات دينى است. «أَقِيمُوا الدِّينَ وَ لا تَتَفَرَّقُوا»
7- وحدت مؤمنان براى مشرکان سخت است. لا تَتَفَرَّقُوا ... کَبُرَ عَلَى الْمُشْرِکِينَ
8- مشرکان را به حقّ دعوت کنيد گرچه بر ايشان سنگين است. «کَبُرَ عَلَى الْمُشْرِکِينَ ما تَدْعُوهُمْ إِلَيْهِ»
9- نبوّت، منصبى الهى است و خداوند افرادى را که لايق مى‌داند برمى‌گزيند.
«يَجْتَبِي إِلَيْهِ»
10- خداوند، انبيا را قبل از آنکه رهبر مردم شوند براى بندگى خويش بر مى‌گزيند. «اللَّهُ يَجْتَبِي إِلَيْهِ»
11- انسان با اعمال خويش زمينه دريافت الطاف الهى را به وجود مى‌آورد.
«يَهْدِي إِلَيْهِ مَنْ يُنِيبُ»
تفسير نور(10جلدى)، ج8، ص: 384