1- در برابر تفرقههاى برخاسته از فزونطلبى، بايد در راه دين، استوار بود.
«فَلِذلِکَ فَادْعُ وَ اسْتَقِمْ»
جلد 8 - صفحه 386
2- تبليغ دين همراه با مشکلاتى است که بايد تحمّل نمود. «فَادْعُ وَ اسْتَقِمْ»
3- استقامتى ارزشمند است که بر اساس حقّ و وظيفه باشد وگرنه حاصلى جز لجاجت ندارد. «وَ اسْتَقِمْ کَما أُمِرْتَ»
4- آنچه که مخالف فرمان خداست، پيروى از هوسهاى مردم است. «کَما أُمِرْتَ وَ لا تَتَّبِعْ أَهْواءَهُمْ»
5- پيروى از هوسهاى مردم آفتِ دعوت به راه حقّ است. «وَ لا تَتَّبِعْ أَهْواءَهُمْ»
6- رهبر الهى بايد به اصول دعوت خود پايبند باشد و در برابر خواستههاى نامشروع مردم تسليم نشود. قُلْ آمَنْتُ بِما ...
7- اسلام، تمامى کتب آسمانى را مىپذيرد. «آمَنْتُ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنْ کِتابٍ»
8- عدالت خواهى خواست همه اديان الهى است. «لِأَعْدِلَ بَيْنَکُمُ»
9- انبيا بايد حاکم و با نفوذ باشند تا بتوانند عدالت را در جامعه پياده کنند. «لِأَعْدِلَ بَيْنَکُمُ»
10- بيان مشترکات بهترين زمينه دعوت است. «اللَّهُ رَبُّنا وَ رَبُّکُمْ»