1- پذيرش توبه گناهکاران و عفو آنان تنها در اختيار خداوند است. «وَ هُوَ الَّذِي»
2- در اسلام بن بست وجود ندارد و راه بازگشت همواره باز است. «يَقْبَلُ التَّوْبَةَ»
3- خداوند تمام گناهان را مى‌بخشد. «يَعْفُوا عَنِ السَّيِّئاتِ» (کلمه «سيئات» جمع همراه الف و لام است يعنى همه گناهان)
4- خداوند با وعده عفو، منحرفان را به توبه تشويق مى‌کند. يَقْبَلُ التَّوْبَةَ ... يَعْفُوا عَنِ السَّيِّئاتِ
5- توبه بايد همراه تغيير در رفتار و گفتار باشد و گرنه نوعى تظاهر و رياکارى است که خدا مى‌داند. «وَ يَعْلَمُ ما تَفْعَلُونَ»
«1». شعائرا، 194.
تفسير نور(10جلدى)، ج8، ص: 401