پیام‌های تفسیر نور

1- بعضى که نمى‌خواستند مودت اهل بيت را رسالت شمرند گفتند: پيامبر به خدا دروغ بسته که مى‌گويد مزد رسالتم مودّت قربى است. «أَمْ يَقُولُونَ افْتَرى‌» 2- براى روشنگرى بايد شبهات را طرح و پاسخ داد. أَمْ يَقُولُونَ‌ ... فَإِنْ يَشَإِ اللَّهُ‌ 3- افترا از هيچ کس پذيرفته نيست. «يَخْتِمْ عَلى‌ قَلْبِکَ» (اگر پيامبر کوچک‌ترين دروغ بر خدا مى‌بست، کذب وى فاش و از نعمت دريافت وحى محروم مى‌شد.) 4- مهر نهادن بر دل بزرگ‌ترين عذاب الهى است، چون کيفر بزرگ‌ترين گناه مى‌باشد. افْتَرى‌ ... يَخْتِمْ‌ 5- قلب مرکز دريافت وحى است. «يَخْتِمْ عَلى‌ قَلْبِکَ» (همان گونه که جاى ديگر «1». حاقّه، 44- 46. جلد 8 - صفحه 400 مى‌فرمايد: وحى بر قلب تو نازل شد. «نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ عَلى‌ قَلْبِکَ» «1») 6- سنّت خداوند بر محو باطل و پايدارى حقّ است. يَمْحُ اللَّهُ‌ ... يُحِقُّ الْحَقَ‌ 7- خداوند پيامبرش را با وعده نابودى باطل و پيروزى حقّ دلدارى مى‌دهد. يَقُولُونَ افْتَرى‌ ... يَمْحُ اللَّهُ الْباطِلَ وَ يُحِقُّ الْحَقَ‌ 8- پيامبر نه تنها به خدا افترا نبسته بلکه فکر افترا هم ننموده است. زيرا خدا به اسرار نهفته سينه‌ها آگاهى کامل دارد. «إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ»