تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنْ يَشَأْ يُسْکِنِ الرِّيحَ فَيَظْلَلْنَ رَواکِدَ عَلى ظَهْرِهِ إِنَّ فِي ذلِکَ لَآياتٍ لِکُلِّ صَبَّارٍ شَکُورٍ (33)
إِنْ يَشَأْ يُسْکِنِ الرِّيحَ: اگر خواهد خداى تعالى، ساکن گرداند بادى را که سبب رفتن کشتى است؛ و چون آن باد ساکن شود، فَيَظْلَلْنَ رَواکِدَ: پس گرداند کشتيها را ايستادگان، عَلى ظَهْرِهِ: بر پشت دريا، و اهل کشتى به سبب آن مضطرب شوند. إِنَّ فِي ذلِکَ: بدرستى که در تسخير بادها و اجراى کشتيها و اسکان آن، لَآياتٍ: هر آينه دلالتهاى واضح است، لِکُلِّ صَبَّارٍ شَکُورٍ: براى هر
جلد 11 - صفحه 431
صبر کننده بر ايستادن کشتى و سپاسدارنده به وقت جريان، سپاس گزارنده بر نعمتهاى الهى يا هر حبس کننده نفس خود را بر نظر کردن در آيات خدا و هر شکر کننده بر آلاء سبحانى.
تبصره:
در وصف صبر و شکر کنايه است از مؤمن مخلص که همت خود را مصروف داشته باشد بر صبر کردن بر مصائب و نوائب و شکر نمودن بر آلاء و ساير نعماء سبحانى، و لذا در حديث است: الايمان نصفان: نصف صبر و نصف شکر. ايمان در واقع نصف شود: نصفش صبر کردن بر حوادثات وارده، و نصف ديگر آن شکرگزارى بر نعمتهاى فايضه «1».