تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَوْ يُوبِقْهُنَّ بِما کَسَبُوا وَ يَعْفُ عَنْ کَثِيرٍ (34)
أَوْ يُوبِقْهُنَ: (عطف بر جزاى شرط) يعنى اگر خواهد خدا هلاک کند کشتيها را به فرستادن باد عاصفه مغرقه و اهل آن را غرق سازد، بِما کَسَبُوا: به سبب آن چيزى است که کسب کرده باشند از معاصى، وَ يَعْفُ عَنْ کَثِيرٍ: و در گذارند هلاکت را از بسيار از ايشان، يعنى عجله نفرمايد به عقوبت معاصى ايشان. حاصل آنکه اگر خواهد، هلاک کند بعضى را به عقوبت اعمال، و نجات دهد بعضى را بر طريق عفو.