تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَما أُوتِيتُمْ مِنْ شَيْ‌ءٍ فَمَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ وَ أَبْقى لِلَّذِينَ آمَنُوا وَ عَلى رَبِّهِمْ يَتَوَکَّلُونَ (36)
فَما أُوتِيتُمْ مِنْ شَيْ‌ءٍ: پس آنچه داده شده‌ايد از چيزى که تعلق به دنيا دارد از اموال و اولاد، فَمَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا: پس بهره‌اى و نصيبى و برخوردارى زندگانى دنياست، يعنى تا زنده‌ايد از آن بهره‌ور مى‌شويد و بعد از موت آن را گذاريد براى ديگران، چنانچه از اول خلق دنيا و اهل آن به اين ترتيب بوده. وَ ما عِنْدَ اللَّهِ: و آنچه در پيشگاه الهى است از ثواب آخرت و نعيم جنت، خَيْرٌ وَ أَبْقى: بهتر است و باقى‌تر از روى خلوص و نفع و دوام آن، لِلَّذِينَ آمَنُوا: براى آنانکه ايمان آورده‌اند، وَ عَلى رَبِّهِمْ يَتَوَکَّلُونَ: و بر پروردگار خود توکل کنند و امور خود را بدو تفويض مى‌کنند.
علامه مجلسى (رحمه اللّه)- در حديثى روايت نمايد که حضرت از جبرئيل سؤال نمود: چيست توکّل بر خداى عزّ و جلّ؟ گفت: علم به آنکه مخلوق ضرر نرسانند و نفع ندهند و عطا ننمايند و منع نکنند و استعمال نااميدى از خلق، پس زمانى که بنده چنين شد عمل ننمايد براى هيچکس مگر خدا و اميد ندارد و نترسد سواى خدا و طمع ندارد به هيچکس سواى خدا، پس اين است معنى توکل. «1»
«1» سفينة البحار، ج 2، ص 683.
جلد 11 - صفحه 433