تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ جَزاءُ سَيِّئَةٍ سَيِّئَةٌ مِثْلُها فَمَنْ عَفا وَ أَصْلَحَ فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ إِنَّهُ لا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ (40)
بعد از آن حق تعالى بيان وجه انتصار را فرمايد بر اين وجه که:
وَ جَزاءُ سَيِّئَةٍ: و پاداش کردار بد، سَيِّئَةٌ مِثْلُها: کردارى است مثل آن بدون زياده و نقصان، خواه قصاص جراحات باشد يا قول قبيح بدون تعدى، فَمَنْ عَفا:
پس هر که در گذرد از ستمکار خود و ترک انتقام نمايد از او، وَ أَصْلَحَ: و به اصلاح آورد ميان خود و طرف، فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ: پس اجر او در قيامت بر خدا باشد. وعده مبهمه دال است بر عظم موعود و شرافت آن.
در تبيان- از حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله: چون روز قيامت شود، منادى ندا کند هر که او را بر خدا اجرى هست برخيزد و اجر خود را از او بگيرد.
پس جماعتى برخيزند و ملائکه به ايشان گويند شما را بر خدا چه جزا هست، گويند: ما جماعتى هستيم که عفو نموديم از کسانى که ظلم کردند، پس به
جلد 11 - صفحه 438
ايشان گويند داخل بهشت شويد بدون حساب اعمال.
إِنَّهُ لا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ: بدرستى که خداى تعالى دوست نمى‌دارد ستمکاران را، يعنى کسانى که ابتدا کنند به ستم و در انتقام از حد درگذرند.
اين کلام دال است بر آنکه انتصار مأمون نيست از تجاوز سويه و تعدى خصوصا در حال غضب.