تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ الَّذِينَ إِذا أَصابَهُمُ الْبَغْيُ هُمْ يَنْتَصِرُونَ (39)
وَ الَّذِينَ: و براى آنانکه، إِذا أَصابَهُمُ الْبَغْيُ: زمانى که برسد ايشان را ستمى از کفار، هُمْ يَنْتَصِرُونَ: ايشان از دشمنان خود انصاف بستانند و انتقام بکشند و سر به مذلت و خوارى فرود نيارند، زيرا جهاد با کفار واجب است. و شبهه‌اى نيست که هر که اخذ حق خود کند بدون تعدى از حد الهى، او مطيع
«1» نهج البلاغه فيض الاسلام، خطبه سوم (شقشقيه)، ص 49.
«2» همان مدرک، حکمت 181، ص 1173.
«3» نوائب الدّهور فى علائم الظهور، سيد حسن ميرجهانى، جلد سوم، ص 16 به نقل از وافى، کتاب روضه، صفحه 120.
جلد 11 - صفحه 437
مأمور به خواهد بود و هر مطيعى محمود است. اين وصف شجاعت ايشان است.
«نخعى» اين آيه را تلاوت نموده گفت: ايشان کراهت داشتند از آنکه نفس خود را ذليل کنند تا فساق بر ايشان جرئت کنند. بنا بقولى مراد مؤمنانيند که کفار ايشان را از مکه بيرون کرده بودند، پس حق تعالى تمکين آنها داد تا انتقام خود از آنها کشيدند.
تتمه: اصول فضائل را در آيات شريفه متذکر و ثواب و نعم آخرتى را به ايشان اختصاص داده: 1- ايمان، 2- توکل، 3- اجتناب از کبائر، 4- پرهيز از فواحش، 5- غفران در حال غضب، 6- اجابت دعوت پروردگار به اطاعت، 7- اقامه نماز، 8- مشورت در امور، 9- انفاق، 10- شجاعت و انتصار؛ موصوفين به اين صفات ممدوح و فيوضات سبحانى را مشمول خواهند بود.