تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَ وَ مَنْ يُنَشَّؤُا فِي الْحِلْيَةِ وَ هُوَ فِي الْخِصامِ غَيْرُ مُبِينٍ «18»
أَ وَ مَنْ يُنَشَّؤُا فِي الْحِلْيَةِ: آيا مى‌گردانيد و فرا مى‌گيريد براى خدا کسى را که نشو و نما نمايد و بزرگ شود در پيرايه، يعنى به زيب و زينت و ناز و نعمت پرورش يافته باشد، وَ هُوَ فِي الْخِصامِ: و او در وقت مخاصمه و مجادله و سخن ورى، غَيْرُ مُبِينٍ: آشکار کننده حجت نباشد، يعنى در وقت محاجه تقرير حجت نتواند کرد بلکه به جهت نقصان عقل و ضعف رأى، تقرير حجت بر خود کند نه بر غير، پس آيا ذات سبحانى چنين کسى را به فرزندى خود اختيار کند، تعالى اللّه عن ذلک علوا کبيرا.
تنبيه:
آيه شريفه نکته‌اى را تذکر فرمايد به اينکه: زنى که در ناز و نعمت و زيب و زينت تربيت يافته، با اين وصف در مقام اقامه حجت عاجز و ناتوان است، زيرا اثبات برهان در مقام مجادله و مخاصمه منوط به کمال عقل است، و زنان داراى نقصان عقل و ايمانند، چنانچه حضرت امير المؤمنين عليه السلام فرمايد: «انّ النّساء نواقص الأيمان و نواقص الحظوظ و نواقص العقول». «1»