1- شرک و خرافه نه پايگاه عقلى دارد، «ما لَهُمْ بِذلِکَ مِنْ عِلْمٍ» و نه از کتب آسمانى تکيه‌گاه نقلى. «أَمْ آتَيْناهُمْ کِتاباً»
2- ريشه‌ى شرک و خرافه، تقليد کورکورانه است. «إِنَّا وَجَدْنا آباءَنا عَلى أُمَّةٍ»
3- پيروى از آداب و رسوم و عقايد نياکان اگر مستند به عقل و کتاب آسمانى نباشد محکوم است. «إِنَّا وَجَدْنا آباءَنا عَلى أُمَّةٍ»
4- گذشتگان و نياکان که سنّت‌هاى غلط را پايه‌گذارى کرده‌اند، مسئول نسل‌هاى بعد نيز هستند. «إِنَّا عَلى آثارِهِمْ مُهْتَدُونَ»
5- گسترش آداب و رسوم ملى، گاهى انسان بى‌منطق را به صورت انسانى هدايت يافته نشان مى‌دهد. «إِنَّا عَلى آثارِهِمْ مُهْتَدُونَ»
6- ملّى گرايى، تقليد کورکورانه و تعصّب جاهلى را گسترش مى‌دهد. «إِنَّا عَلى آثارِهِمْ مُهْتَدُونَ»
تفسير نور(10جلدى)، ج8، ص: 445