1- در دعوت مردم به حق، آنان را به مقايسه‌ى دنيا و آخرت دعوت کنيم. «قُلْ أَ أُنَبِّئُکُمْ بِخَيْرٍ ...»
2- دوام و ثباتِ بهشت و رضايت خداوند کجا و لذائذ موقّت و ناپايدار دنيا کجا؟
«ذلِکَ مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا ... قُلْ أَ أُنَبِّئُکُمْ»
3- افراد با تقوا، شيفته‌ى زرق و برق دنيا نمى‌شوند. «لِلَّذِينَ اتَّقَوْا» در اين آيه، در مقابل «لِلنَّاسِ» در آيه‌ى قبل بکار رفته است.
جلد 1 - صفحه 481
4- ملاک رسيدن به نعمت‌هاى آخرت، تقواست. «لِلَّذِينَ اتَّقَوْا»
5- تشويق بايد هماهنگ با خواسته‌هاى طبيعى وفطرى باشد. «أنهار، أزواج، خالدين»
6- پاکدامنى و پاکيزگى، برترين ارزش است. «أَزْواجٌ مُطَهَّرَةٌ»
7- لذّت‌هاى متّقين تنها محدود به لذايذ مادّى نيست، رضايت الهى بالاترين لذّت معنوى است. «رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ»
8- تقوا تنها در ادعا نباشد، خداوند بصير و داناست. «وَ اللَّهُ بَصِيرٌ بِالْعِبادِ»