1- نزول آرامش الهى، سبب افزوده شدن ايمان و زمينه ورود به بهشت است.
أَنْزَلَ السَّکِينَةَ ... لِيَزْدادُوا إِيماناً ... لِيُدْخِلَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ جَنَّاتٍ
2- زنانِ همراه و همفکر، در کنار مردان به فوز و رستگارى مىرسند. «لِيُدْخِلَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ جَنَّاتٍ» (گرچه فتح مبين به دست مردان صورت گرفت، ولى زنان همفکر آنان که به وظيفه خود عمل نمايند و از شرکت مردان و فرزندان خود در جبهه و جهاد راضى باشند، در پاداشها در کنار مردان هستند.)
3- معناى ايمان، آن نيست که هيچ لغزشى از انسان سر نزند. الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ ... يُکَفِّرَ عَنْهُمْ سَيِّئاتِهِمْ
4- مؤمنان، با مغفرت و چشم پوشى خداوند از لغزشهاى آنان، شايسته ورود به بهشت مىشوند (نه اعمال خود). لِيُدْخِلَ الْمُؤْمِنِينَ ... يُکَفِّرَ عَنْهُمْ
5- سعادت و رستگارى بزرگ و واقعى مؤمن آن است که در دنيا دلى آرام داشته و در آخرت بهشتى باشد. أَنْزَلَ السَّکِينَةَ ... لِيُدْخِلَ ... فَوْزاً عَظِيماً (سعادتى کامل و ارزشمند است که هم در دنيا باشد و هم در آخرت.)
«1». تفسير مراغى.
تفسير نور(10جلدى)، ج9، ص: 118