تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لِلَّهِ جُنُودُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ کانَ اللَّهُ عَزِيزاً حَکِيماً «7»
وَ لِلَّهِ جُنُودُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ: و مر خداى راست لشگرهاى آسمان‌ها و زمين‌ها، يعنى ماسواى او همه مسخر فرمان و ملوک اويند مانند عساکر منقاد سردار خود باشند؛ پس از انتقام کفار و اهل نفاق، عاجز نخواهد بود.
بيان: تکرار اين جمله براى آنست که اول متصل به ذکر مؤمنان به جهت وعده آنان به فتح تا به نصرت الهى موثق و مطمئن باشند، و اعاده آن در ثانى به احوال مشرکان و منافقان، به جهت وعيد آنان تا از عقوبت ربانى ترسان شده
جلد 12 - صفحه 148
توبه نمايند و لذا اينجا اثبات صفت عزت نموده در مقام صفت علم و فرمود: وَ کانَ اللَّهُ عَزِيزاً حَکِيماً: و هست خداى غالب در قهر و انتقام خود از اعداء، دانا به حکمت و مصالح در آنچه کند و فرمايد، چه جميع افعال سبحانى معلل به غرض و فايده‌اى راجع به بندگان است.