1- خداوند به افکار درونى مردم آگاه است و روزى از آنها پرده برمىدارد.
«بَلْ ظَنَنْتُمْ»
2- بسيارى از محاسبات و تحليلها که انسان را آشفته يا شيفته کرده، واقعيّت ندارد. «بَلْ ظَنَنْتُمْ»
3- گاهى سوء ظن و افکار انحرافى چنان در انسان تأثير مىگذارد که او را به يقين و سرانجام نافرمانى مىکشاند. «بَلْ ظَنَنْتُمْ أَنْ لَنْ يَنْقَلِبَ الرَّسُولُ»
4- ترس از شکست، از عوامل فرار از جهاد است. بَلْ ظَنَنْتُمْ أَنْ لَنْ يَنْقَلِبَ الرَّسُولُ ...
جلد 9 - صفحه 126
5- توجّه بيش از حدّ به خانواده، عامل فرار از جهاد است. لَنْ يَنْقَلِبَ ... إِلى أَهْلِيهِمْ أَبَداً
6- توجّه به خانواده، گاهى چنان در نزد انسان جلوه و ارزش پيدا مىکند که فرد حاضر مىشود خدا و رسولش را به خاطر آنها رها کند. «زُيِّنَ ذلِکَ فِي قُلُوبِکُمْ»
7- سوء ظن و پندارها و محاسبات نابجا، دل انسان را باير و شخصيّت او را تباه مىکند. «ظَنَنْتُمْ ظَنَّ السَّوْءِ وَ کُنْتُمْ قَوْماً بُوراً»
8- نافرمانى از فرامين رسول خدا، نشان نداشتن ايمان واقعى و يا زمينه بىايمانى است. «مَنْ لَمْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ»