1- راه بحث و گفتگو را بر مخالفان و متخلّفان باز بگذاريد. «قُلْ لِلْمُخَلَّفِينَ»
2- يکى از جلوه‌هاى اعجاز قرآن در زمان نزول، خبردادن از آينده است.
«سَتُدْعَوْنَ»
3- راه بازگشت و جبران را براى متخلفان باز بگذاريم و آنان را براى هميشه بايکوت نکنيم. «سَتُدْعَوْنَ إِلى قَوْمٍ»
4- دشمن را ساده و ناتوان ننگريد. «أُولِي بَأْسٍ شَدِيدٍ»
5- رزمندگان بايد آگاهانه بجنگند و دشمن و ساز و برگ او را از قبل شناسايى کرده باشند. «أُولِي بَأْسٍ شَدِيدٍ»
6- دشمنى‌ها را در بيان حقايق ناديده بگيريم. «أُولِي بَأْسٍ شَدِيدٍ»
7- توان و قدرت دشمن، مانع انجام تکليف و وظيفه نيست. أُولِي بَأْسٍ ...
تُقاتِلُونَهُمْ
8- مسلمانان بايد از نظر قدرت نظامى در حدّى باشند که دشمن زورمند را به اسلام آوردن وادار کنند. «تُقاتِلُونَهُمْ أَوْ يُسْلِمُونَ»
9- در ميدان جنگ، درون و باطن افراد بر ملا شده و صداقت‌ها و رياکارى‌ها
جلد 9 - صفحه 130
آشکار مى‌شوند. تُطِيعُوا ... تَتَوَلَّوْا
10- نيکى‌ها و خيرات، بدى‌هاى گذشته را محو مى‌کند، قُلْ لِلْمُخَلَّفِينَ ... فَإِنْ تُطِيعُوا يُؤْتِکُمُ اللَّهُ أَجْراً حَسَناً
11- در تبليغ و تربيت، تشويق و پاداش را بر تهديد و توبيخ مقدّم بداريد. عبارتِ «أَجْراً حَسَناً» قبل از «عَذاباً أَلِيماً» آمده است.
12- تشويق و تنبيه در کنار هم لازم است. أَجْراً حَسَناً ... عَذاباً أَلِيماً