رسم چنين بوده که پس از آنکه قرارداد و معامله‌اى صورت مى‌گرفت، دو طرف قرارداد و معامله با يکديگر دست مى‌دادند که به آن بيعت مى‌گفتند، امّا پس از آن به هر نوع توافق و تعهّد و پذيرش پيمانى که با دست دادن اعلان موافقت مى‌شود، بيعت گفته شده است.
جلد 9 - صفحه 132
بيعت، يک تعهد شرعى است که وفاى به آن لازم و شکستن آن حرام است و عقاب دارد.
بيعت مردم با پيامبر و امام، منافاتى با تعيين و نصب آنان از سوى خدا ندارد. زيرا خداوند، پيامبر يا امام را تعيين مى‌کند و مردم براى اعلام اطاعت خود، با او بيعت مى‌کنند.
مراد از «الشَّجَرَةِ» درختى است در منطقه حديبيّه که مردم پاى آن درخت با پيامبر بيعت کردند و اين بيعت، به دليل اعلام رضايت خداوند از بيعت کنندگان «رَضِيَ اللَّهُ»، «بيعت رضوان» نام گرفت.