ظاهراً مقصود از دست کشيدن هر دو طرف از جنگ، همان صلح حديبيّه است. زيرا مشرکان مکّه خود را آماده‌ى جنگ کرده بودند و پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله نيز از مسلمانان، بيعت وفادارى گرفته بود و هر دو طرف، دشمن سرسخت يکديگر بودند.
در صلح حديبيّه، خداوند از يک سو دست تجاوز مشرکان را قطع کرد و از سوى ديگر مؤمنان را از کشتن مشرکان بازداشت که اين نيز به دو دليل، در آن تاريخ نعمت بود: يکى حفظ قداست حرم و مکّه که نبايد به دست مسلمانان هتک و ضايع شود وديگرى آتش‌بس ده‌ساله‌اى بود که در قرارداد صلح آمد، و در اين مدّت، جمع بسيارى به مسلمانان پيوستند، و به خاطر آنکه مسلمانان کسى از آنان را نکشته بودند، در سال بعد، عمره دسته‌جمعى انجام دادند و سال بعد با شکوه و هيبت هرچه تمام‌تر، مکّه را فتح کردند، که تمام اينها از برکات آن صلح بود.
اگر در حديبيّه، جنگ و درگيرى رخ مى‌داد و نفراتى از مشرکان کشته شده بودند، راه صلح، آتش بس و راه عمره در سال‌هاى بعد و راه حفظ و قداست مکّه و شايد راه فتح مکّه در آينده بسته شده بود، به همين دليل، صلح حديبيّه را فتح مبين و راه گشاى نفوذ با عزّت اسلام و زمينه ساز رشد سريع اسلام دانسته‌اند.