تفسیر نور (محسن قرائتی)
مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَ الَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْکُفَّارِ رُحَماءُ بَيْنَهُمْ تَراهُمْ رُکَّعاً سُجَّداً يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَ رِضْواناً سِيماهُمْ فِي وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ ذلِکَ مَثَلُهُمْ فِي التَّوْراةِ وَ مَثَلُهُمْ فِي الْإِنْجِيلِ کَزَرْعٍ أَخْرَجَ شَطْأَهُ فَآزَرَهُ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوى عَلى سُوقِهِ يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغِيظَ بِهِمُ الْکُفَّارَ وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ مِنْهُمْ مَغْفِرَةً وَ أَجْراً عَظِيماً «29»
محمّد، رسول خداست و کسانى که با او هستند، بر کفّار، سخت و در ميان خودشان مهربانند. آنان را پيوسته در رکوع و سجود مى‌بينى، که فضل و رضوان را از خدا مى‌جويند، نشانه آنان در رخسارشان از اثر سجود نمايان است. اين
جلد 9 - صفحه 147
است وصف ايشان در تورات و وصف آنان در انجيل، مانند زراعتى است که جوانه را از زمين خارج کرده، پس آن را نيرو داده تا سخت شود و بر ساقه‌ى خود بايستد، آن گونه که کشاورزان را به شگفتى و شادى وامى‌دارد. تا خداوند به واسطه مؤمنان کفّار را به خشم آورد، ولى خداوند به کسانى از کفّار که ايمان آورده و کارهاى شايسته انجام دهند، وعده آمرزش و پاداشى بزرگ داده است.