تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ مِنْ قَبْلِهِ کِتابُ مُوسى إِماماً وَ رَحْمَةً وَ هذا کِتابٌ مُصَدِّقٌ لِساناً عَرَبِيًّا لِيُنْذِرَ الَّذِينَ ظَلَمُوا وَ بُشْرى لِلْمُحْسِنِينَ «12»
پس در رد آنها فرمايد:
وَ مِنْ قَبْلِهِ کِتابُ مُوسى: و پيش از قرآن کتاب موسى است، يعنى تورات، إِماماً وَ رَحْمَةً: در حالتى که پيشوائى است که مردمان به آن اقتدا کنند در دين خدا و سبب بخشايش نعمت دنيويه و اخرويه است نسبت به کسى که به آن مهتدى شوند و بر وفق آن عمل نمايند، پس مشرکان به آن مهتدى نشدند و يهود هم به جهت عناد، صفت پيغمبر را تحريف کردند. وَ هذا کِتابٌ مُصَدِّقٌ:
و اين کتابى است تصديق کننده کتاب موسى يا جميع کتب منزله، لِساناً
جلد 12 - صفحه 74
عَرَبِيًّا: در حالتى که به زبان عربى است، لِيُنْذِرَ الَّذِينَ ظَلَمُوا: تا بترساند آنان را که ستم کردند بر نفسهاى خود به سبب نافرمانى و سرکشى، وَ بُشْرى لِلْمُحْسِنِينَ: و مژده دهنده مر نيکوکاران را به روضه رضوان و نجات از نيران.
تنبيه: در آيه شريفه اشاراتى است: 1- کتاب آسمانى پيشواست در اقتدا نمودن مردمان به عمل کردن به اوامر و نواهى و دستورات هاديه آن. 2- آنکه سبب بخشايش سبحانى است به نعمت دنيويه و اخرويه. 3- قرآن مجيد مصدق کتب سماويه قبل مى‌باشد در اصول عقايد دينيه و ارشاد به اوامر سبحانيه. 4- به لسان عربى که اشرف و افصح تمام زبانهاست نازل گشته.
5- به دو جهت عمده نازل گشته: يکى ترساندن کسانى که ظلم نمايند به نفسهاى خود به سبب سرکشى و نافرمانى به نکال و عقاب و عذاب الهى شايد توبه نمايند؛ و ديگر بشارت به نيکوکاران به خود و به غير به سبب ايمان و ارشاد به ثواب دائمى و نعيم ابدى.