تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالَ إِنَّمَا الْعِلْمُ عِنْدَ اللَّهِ وَ أُبَلِّغُکُمْ ما أُرْسِلْتُ بِهِ وَ لکِنِّي أَراکُمْ قَوْماً تَجْهَلُونَ «23»
چون ايشان به عذاب استعجال نمودند:
جلد 12 - صفحه 84
قالَ إِنَّمَا الْعِلْمُ عِنْدَ اللَّهِ: گفت هود به ايشان مرا علم به وقت نزول عذاب نيست بلکه جز اين نيست که علم آن نزد خداست، پس هر زمان که حکمت او مقتضى باشد انزال آن خواهد نمود، کار من اينست که شما را دعوت کنم، وَ أُبَلِّغُکُمْ ما أُرْسِلْتُ بِهِ: و برسانم به شما آنچه فرستاده شدم به آن از اوامر و نواهى، وَ لکِنِّي أَراکُمْ قَوْماً تَجْهَلُونَ: و لکن من مى‌بينم شما را گروهى که نادانيد، يعنى نمى‌دانيد که پيغمبر مبلغ و منذر باشد نه معذب، يا جاهليد که جواب نمى‌دهيد به آنچه صلاح و نجات شما در آنست و استعجال عذاب که از فعل جهال است از من طلب مى‌کنيد.
ايشان از سخن حضرت هود متنبه نشده بر گمراهى و کفر مصر شدند، حق تعالى سه سال باران را منع تا به قحط و غلا مبتلا شدند. حضرت به ايشان فرمود:
ايمان آوريد تا باران ببارد و بلا رفع شود و الا به عوض باران عذاب شما نازل شود. يکى از آنها بر سبيل طنز و عناد گفت ما را عذاب مى‌بايد نه باران.
آخر الامر از غلا به تنگ آمده براى دفع به مبناى خانه کعبه که در آن روز پشته ريگ سرخ بود متوجه شدند. مرثد که يکى از رؤسا و ايمان آورده بود، به قوم گفت: باران نخواهد آمد مگر آنکه اطاعت هود نمائيد. ايشان به سخن او التفات ننمودند او را محبوس ساختند. پس به مکه آمدند طلب رفع آفات و استدعاى باران نمودند، سه ابر آمد، هاتفى آواز داد يکى از اينها را اختيار کنيد. ايشان ابر سياه را که مظنه باران است اختيار کردند، ابر با ايشان آمد تا به احقاف رسيدند.