تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَلَمَّا رَأَوْهُ عارِضاً مُسْتَقْبِلَ أَوْدِيَتِهِمْ قالُوا هذا عارِضٌ مُمْطِرُنا بَلْ هُوَ مَا اسْتَعْجَلْتُمْ بِهِ رِيحٌ فِيها عَذابٌ أَلِيمٌ «24»
فَلَمَّا رَأَوْهُ عارِضاً: پس آن هنگام که ديدند آن چيزى را که موعود شده بودند به عذاب در حالتى که ابرى بود پهن شده در افق آسمان، مُسْتَقْبِلَ
جلد 12 - صفحه 85
أَوْدِيَتِهِمْ: که رو آورنده بود به واديهاى ايشان، قالُوا هذا عارِضٌ مُمْطِرُنا:
گفتند از روى بهجت و سرور اين ابرى است پهن که باران دهنده است. چون حضرت هود عليه السّلام آن را مشاهده کرد فرمود که اين نه ابر باران دهنده است، بَلْ هُوَ مَا اسْتَعْجَلْتُمْ بِهِ: بلکه آن چيزى است که تعجيل مى‌کرديد به آن از وقوع عذاب و نزول عقاب، پس تفسير آن فرمايد که: رِيحٌ فِيها عَذابٌ أَلِيمٌ:
بادى که باد دبور در آنست عذاب دردناک.