تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَلَوْ لا نَصَرَهُمُ الَّذِينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ قُرْباناً آلِهَةً بَلْ ضَلُّوا عَنْهُمْ وَ ذلِکَ إِفْکُهُمْ وَ ما کانُوا يَفْتَرُونَ «28»
فَلَوْ لا نَصَرَهُمُ الَّذِينَ: پس چرا نصرت و يارى نکردند آنها را آنانکه، اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ: فراگرفتند مشرکان آنها را غير از خدا، قُرْباناً آلِهَةً:
چيزى را که تقرب يابند به خدا، يعنى چرا اعانت مشرکان ننمودند بتانى که فرا گرفته بودند آنها را خدايان و به آنها تقرب مى‌جستند، بَلْ ضَلُّوا عَنْهُمْ: بلکه گم شدند و غايب گشتند از ايشان، يعنى نزد نزول عذاب فايده به آنها نرسانيدند و مشرکان از آنها نااميد شدند. وَ ذلِکَ إِفْکُهُمْ: و آن فرا گرفتن بتان براى تقرب به خدا، دروغ ايشان است، وَ ما کانُوا يَفْتَرُونَ: و آن چيزى است که افترا مى‌بستند و به غير حق نسبت الوهيت و شفاعت به مخلوق عاجز مى‌دادند، يا آنکه امتناع نصرت الهه و غيبت از آنها نشانه دروغ و افتراى آنها است.