1- کارهاى خداوند هدفدار، حکيمانه و در راستاى بهرهگيرى انسان است. «سَخَّرَ لَکُمُ، لِتَجْرِيَ الْفُلْکُ فِيهِ بِأَمْرِهِ وَ لِتَبْتَغُوا- لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ»
جلد 8 - صفحه 520
2- منافع مادّى بايد مقدّمه رابطه الهى باشد. لِتَجْرِيَ ... لِتَبْتَغُوا ... لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ
3- تسخير درياها و تأثير عوامل طبيعى تحت اراده خداست. «بِأَمْرِهِ»
4- تلاش براى معيشت زندگى و رفاه يک ارزش است. «لِتَبْتَغُوا»
5- گرچه فضل و رحمت از خداوند است، ولى انسان نيز بايد براى بدست آوردن آن در تکاپو و تلاش باشد. «لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ»
6- انسان از خداوند طلبى ندارد هر چه هست لطف اوست. «مِنْ فَضْلِهِ»
7- توجّه به نعمتها، روحيّهى شکر را در انسان زنده مىکند. سَخَّرَ لَکُمُ ... لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ
8- اقيانوسها براى انسان رام هستند، شايد انسان هم براى خدا رام شود. «لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ»
9- انسان، آزاد و صاحب اختيار است. «لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ» (کلمهى «لعل» به معناى شايد، نشانه ترديد خداوند نيست، بلکه نشانه اختيار انسان است که مىتواند شاکر باشد و يا ناسپاس)