1- تمام هستى در راستاى بهرهگيرى انسان است. سَخَّرَ لَکُمْ ما فِي السَّماواتِ ...
2- با حاکم شدن بر هستى، مغرور نشويم که هرچه هست از اوست. «جَمِيعاً مِنْهُ»
3- هماهنگى اجزاى هستى در جهت واحد، نشانهى يکتايى آفريدگار است.
«جَمِيعاً مِنْهُ»
4- فکر کردن در نعمتهاى الهى نوعى تشکّر از اوست. تَشْکُرُونَ ... لِقَوْمٍ يَتَفَکَّرُونَ
جلد 8 - صفحه 521
5- خداوند انسان را به تفکّر دعوت و تشويق کرده است. «لِقَوْمٍ يَتَفَکَّرُونَ»
6- در تسخير هستى براى انسان، نشانههاى زيادى براى اهل فکر وجود دارد.
«لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَکَّرُونَ» (شايد رابطه تفکّر و تسخير اين باشد که در انسان قدرتى نهفته که مىتواند تمام مظاهر طبيعت را به نفع خود تصرّف کند و اين قدرت با انديشه بکار مىافتد.)
7- هم احساس را شکوفا کنيد و هم انديشه را رشد دهيد. «تَشْکُرُونَ- يَتَفَکَّرُونَ»