1- نظام کيفر و پاداش الهى عادلانه و بر اساس عملکرد نيک و بد خود انسان است. مَنْ عَمِلَ صالِحاً ... وَ مَنْ أَساءَ
2- خداوند، به کار خير انسان نيازى ندارد. «عَمِلَ صالِحاً فَلِنَفْسِهِ»
3- انسانها در برابر قانون الهى مساوى هستند. (انسان، هر که باشد و عمل، هر چه باشد، مورد کيفر وپاداش قرار مىگيرد.) مَنْ عَمِلَ صالِحاً ... وَ مَنْ أَساءَ فَعَلَيْها
4- خدا انسان را آزاد آفريده است. مَنْ عَمِلَ صالِحاً ... مَنْ أَساءَ
5- دليل معاد، عدل الهى است. مَنْ عَمِلَ صالِحاً ... مَنْ أَساءَ ... إِلى رَبِّکُمْ تُرْجَعُونَ
6- معاد، اميدى به صالحان و هشدارى به خلافکاران است. «إِلى رَبِّکُمْ تُرْجَعُونَ»
7- قيامت قهرى است و به اختيار انسان نيست. «تُرْجَعُونَ»
8- پاداش و کيفر الهى، اقتضاى ربوبيّت اوست. «إِلى رَبِّکُمْ تُرْجَعُونَ»