نشانه‌ى کافر، تشکيک و نشانه‌ى مؤمن، سؤال، پيگيرى و به يقين رسيدن است.
گاهى يک خلاف کوچک، زيان‌هاى بسيارى دارد. مثلًا شخصى با خاموش کردن چراغ يک سالن، در ظاهر يک عمل خلاف انجام مى‌دهد، ولى اين عمل، سيّئاتى را به دنبال دارد، افرادى در اثر تاريکى دچار ترس و وحشت مى‌شوند، افرادى کفش و لباس خويش را گم مى‌کنند، گروهى ديگران را پايمال مى‌کنند، افرادى به ستون‌ها مى‌خورند. چه بسا در تاريکى سرقت‌ها و منکرات ديگرى انجام گيرد، تمام اين امور، آثار و عوارضِ سوء يک عمل است، لذا در قيامت به حساب همه عوارض گناه رسيدگى مى‌شود.
مراد از فراموش کردن خداوند آن است که در قيامت با افراد غافل از قيامت، همچون افراد فراموش شده برخورد مى‌شود و خداوند آنان را به حال خود وامى‌گذارد وگرنه خداوند هرگز هيچ کس و هيچ چيز را فراموش نمى‌کند. «وَ ما کانَ رَبُّکَ نَسِيًّا» «1»