پیام‌های تفسیر نور

1- نفرين بر کفّار لجوج رواست. فَتَعْساً لَهُمْ‌ ... (چنانکه در آيه‌اى ديگر مى‌فرمايد: «تَبَّتْ يَدا أَبِي لَهَبٍ») جلد 9 - صفحه 69 2- کفر، مايه‌ى تباهى و نابودى است. کَفَرُوا ... أَضَلَّ أَعْمالَهُمْ‌ 3- کراهت از دستورهاى الهى، نشانه‌ى نوعى کفر در وجود انسان است. و الَّذِينَ کَفَرُوا ... کَرِهُوا ما أَنْزَلَ اللَّهُ‌ 4- کيفرهاى الهى، به ميزان کفر و کراهت انسان است. کَفَرُوا ... ذلِکَ بِأَنَّهُمْ‌ ... 5- کراهت از قرآن و اعراض از آن، موجب حبط و تباهى اعمال خير مى‌شود. کَرِهُوا ... فَأَحْبَطَ أَعْمالَهُمْ‌ 6- انگيزه و نشاط، به کارها ارزش مى‌دهد. کسى که نسبت به فرمان‌هاى خداوند ناراضى است، کارهايش ارزشى ندارد. کَرِهُوا ... فَأَحْبَطَ أَعْمالَهُمْ‌