انبيا علاوه بر شنيدن تهمت‌هايى از قبيل شاعر، کاهن، ساحر و مجنون، به انواع خطرات نيز تهديد شده‌اند، مانند:
الف) قتل. «إِنَّ الْمَلَأَ يَأْتَمِرُونَ بِکَ لِيَقْتُلُوکَ» «1» جمعيّت براى کشتن تو به مشورت نشسته‌اند.
ب) شکنجه. «لَتَکُونَنَّ مِنَ الْمَرْجُومِينَ» «2» به نوح گفتند: تو از سنگسار شدگانى.
ج) تبعيد و اخراج. «لَنُخْرِجَنَّکَ يا شُعَيْبُ» «3» اى شعيب! ما تو را تبعيد خواهيم کرد.
د) زندان. «لَأَجْعَلَنَّکَ مِنَ الْمَسْجُونِينَ» «4» اى موسى! ما تو را از زندانيان قرار خواهيم داد.
اين آيه به پيامبر دلدارى مى‌دهد که ما همه آن اقوام پيشين را هلاک کرديم با آنکه از مردم مکّه بسيار قوى‌تر بودند.
گرچه پيامبر اسلام با اراده خود هجرت کرد، ولى چون کفّار مکّه شرايط سختى را براى آن حضرت به وجود آورد که باعث تصميم پيامبر به هجرت شد، لذا خداوند، خروج حضرت را
«1». قصص، 20.
«2». شعراء، 116.
«3». اعراف، 88.
«4». شعراء، 29.
جلد 9 - صفحه 74
به مردم مکّه نسبت مى‌دهد. «أَخْرَجَتْکَ»