1- در برابر جلوه‌ها و زينت‌هاى دنيوى که وسيله‌ى ارتکاب برخى گناهان مى‌گردد، با بيان جلوه‌ها و زيبايى‌ها و کاميابى‌هاى بهشت، مردم را به حق دعوت کنيد. مَثَلُ الْجَنَّةِ الَّتِي وُعِدَ الْمُتَّقُونَ ...
2- کسانى که به خاطر تقوا، از کاميابى‌هاى زودگذر و نامشروع پروا مى‌کنند، به کاميابى پايدار خواهند رسيد. «وُعِدَ الْمُتَّقُونَ»
3- اميددادن به سرانجامى نيکو، عامل گرايش به حق و تقواست. «وُعِدَ الْمُتَّقُونَ»
4- تعدّد و تنوّع‌طلبى، خواست طبيعى بشر است. أَنْهارٌ ... أَنْهارٌ
5- در بهشت، در کنار نعمت‌هاى مادّى و جسمانى، نعمت‌هاى معنوى و روحى نيز هست. أَنْهارٌ ... مَغْفِرَةٌ ...
6- نعمت‌هاى بهشتى از هر گونه آفت و نقص و تغيير به دورند. غَيْرِ آسِنٍ ... لَمْ يَتَغَيَّرْ طَعْمُهُ ... مُصَفًّى
7- آب و هواى بهشت، نعمت‌ها را متغيّر و مسموم و بد بو نمى‌کند. لَمْ يَتَغَيَّرْ ...
8- نعمت‌هايى را که بهشتيان دريافت مى‌کنند، در سايه مغفرت پروردگار است.
«مَغْفِرَةٌ مِنْ رَبِّهِمْ»
9- در بهشت انواع ميوه‌ها، به مقدار وفور وجود دارد. «کُلِّ الثَّمَراتِ»
10- در دوزخ، آب جوشان را با زور و ذلّت به کفّار مى‌نوشانند. «سُقُوا»
11- تشويق و تهديد در کنار هم سازنده است. أَنْهارٌ ... ماءً حَمِيماً
12- معاد، جسمانى است. (شير و عسل، نشانه کاميابى جسمانى است، چنانکه قطعه قطعه شدن اندرون کفّار بر آن دلالت دارد.) «فَقَطَّعَ أَمْعاءَهُمْ»
«1». تفسير راهنما.
جلد 9 - صفحه 78
13- حساب جسم و بدن انسان در قيامت، با جسم و بدن او در دنيا فرق مى‌کند.