1- تکيه‌گاه مؤمن، دليل و برهان است، «بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ» امّا کفّار به پندار و هوس خويش تکيه دارند. «زُيِّنَ لَهُ سُوءُ عَمَلِهِ»
2- خودمحورى، نقطه مقابل خدامحورى است. کسى که در برابر دليل و استدلال تواضع نکند، پيرو هوس‌هاى خود و ديگران خواهد شد. بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ ... اتَّبَعُوا أَهْواءَهُمْ
3- انسان فطرتاً با بدى مخالف است و هر کجا مى‌خواهد دست به کار زشتى بزند، ابتدا آن را رنگ و لعاب زيبايى مى‌زند. «زُيِّنَ لَهُ سُوءُ عَمَلِهِ»
4- مقتضاى ربوبيّت، نشان دادن دلائل روشن است. «بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ»
5- بعضى از کارها داراى قبح ذاتى است. يعنى ذات و حقيقت آن عوض نمى‌شود گرچه زيباسازى و تقلّب صورت بگيرد. «زُيِّنَ لَهُ سُوءُ عَمَلِهِ»
6- انسان براى رسيدن به خواسته‌هاى نفسانى، کارهاى زشت را به گونه‌اى توجيه مى‌کند که انجام آن زيبا و پسنديده باشد. «زُيِّنَ لَهُ سُوءُ عَمَلِهِ وَ اتَّبَعُوا أَهْواءَهُمْ»
«1». تفسير نمونه.
«2». انعام، 57.
تفسير نور(10جلدى)، ج9، ص: 76