«لَعِبٌ» کارى است که انگيزه واهى دارد و «لَهْوٌ» کارى است که انگيزه عاقلانه ندارد.
در آيه قبل، از سستى و سازش با کفّار نهى شد، اين آيه گويا به عامل مهم سستى که علاقه به دنياست اشاره مىکند و مىفرمايد: دنيا شما را نفريبد.
يوسف عليه السلام در نزد پدر، فرزندى عزيز؛ در ديد برادران، رقيب؛ در ديد کاروانيان که او را از چاه
«1». تفسير کبيرفخررازى.
جلد 9 - صفحه 104
بيرون آوردند، برده؛ در ديد زليخا، معشوق و در ديد زندانيان خوابگذار است. دنيا نيز در ديد اکثر مردم، وسيلهى سرگرمى و کاميابى است، ولى در نگاه مؤمنان؛ کلاس خداشناسى و همه چيز آن آيات الهى و بازار تجارت عمل صالح و مزرعه آخرت و کسب فضيلت است.
آفرينش الهى بر اساس لهو و لعب نيست، «وَ ما خَلَقْنَا السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما لاعِبِينَ» «1» بلکه اين انسان است که به خاطر عدم استفاده صحيح، آن را لهو و لعب و وسيله زينت و تفاخر و تکاثر قرار مىدهد.