تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ إِنْ تُؤْمِنُوا وَ تَتَّقُوا يُؤْتِکُمْ أُجُورَکُمْ وَ لا يَسْئَلْکُمْ أَمْوالَکُمْ (36)
بعد از آن به جهت تحريص بر عبادت و تحريص آخرت در تحقير و پستى دنيا فرمايد:
إِنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا: جز اين نيست که زندگانى دنيا، لَعِبٌ وَ لَهْوٌ: بازى است ناپايدار و مشغولى بى‌اعتبار، و غايت جهل است اختيار فانى بر باقى. وَ إِنْ تُؤْمِنُوا: و اگر ايمان آريد به خدا و رسول، وَ تَتَّقُوا: و بپرهيزيد از معاصى و امور ناشايسته، يُؤْتِکُمْ أُجُورَکُمْ: عطا فرمايد مزدهاى ايمان و تقوا و ساير اعمال حسنه شما را در آخرت بر وجه اتم و اکمل، وَ لا يَسْئَلْکُمْ أَمْوالَکُمْ: و
جلد 12 - صفحه 134
نمى‌خواهد خدا بر اجر دادن شما مالهاى شما را، يا نمى‌خواهد رسول خدا بر اداى رسالت اموال شما را. نزد بعضى معنى آنکه نمى‌خواهد از شما همه اموال شما را بلکه انفاق اندکى از آن را امر فرموده که عشر و نيم عشر است آنهم براى رسيدن شما به فيض و ثواب آخرتى است.