1- خصلتهاى انسان، در برخورد با اوامر و نواهى الهى هويدا مىشود.
إِنْ يَسْئَلْکُمُوها ... تَبْخَلُوا
2- دلبستگى شديد به دنيا و بخل ورزيدن، مورد انتقاد و سرزنش است.
إِنْ يَسْئَلْکُمُوها ... تَبْخَلُوا
3- خداوند انسان را به امور حرجى و مشقت آور فرمان نداده است. «فَيُحْفِکُمْ» (قوانين و فرمانهاى الهى متناسب با استعداد و توان ذاتى انسانهاست، ما نيز قوانين را آنگونه قرار ندهيم که مردم موضع خصمانه بگيرند.)
4- صفا يا کينه دوستان، به هنگام سخاوت وبخل کشف مىشود. «يُخْرِجْ أَضْغانَکُمْ»