در آيه قبل خوانديم که گروهى با اينکه سخنان حق و آيات قرآن را از پيامبر مى‌شنيدند، امّا حاضر به پذيرش آن نبودند. اين آيه مى‌فرمايد: گروهى با شنيدن همان آيات و سخنان، رشد يافته و وسعت روحى و معنوى پيدا مى‌کنند.
عباراتى مانند «زادَهُمْ هُدىً» و «زِدْنِي عِلْماً» «1» صرفاً فزونى هدايت يا علم را بيان نمى‌کند، بلکه بيانگر رشد و بالندگى روحى و فزونى ظرفيت آن کسى است که از اين هدايت يا علم برخوردار مى‌شود.
چند چيز باعث ازدياد هدايت مؤمنان مى‌شود:
الف) آيات و معارفى که خداوند نازل مى‌کند.
ب) سخنان و حکمت‌هاى پيامبر.
ج) صبر و تحمّل آنان در برابر استهزاى منافقان. «2»