پیام‌های تفسیر نور

1- اعمال انسان محو و نابود نمى‌شود و در قيامت در برابر او حاضر مى‌گردد. «مُحْضَراً» 2- اعتقاد به حضور عمل در قيامت، مانع گناه است. «مُحْضَراً» 3- گنهکاران، در قيامت از اعمال خود شرمنده‌اند، امّا چه سود؟ «تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَها» 4- بسيارى از اعمالى که در دنيا مورد علاقه انسان است، در قيامت مورد تنفّر او قرار خواهد گرفت. «تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَها وَ بَيْنَهُ أَمَداً بَعِيداً» 5- در روز قيامت، پشيمانى سودى ندارد و آرزوها نشدنى است. کلمه (لو) در مورد آرزوهاى نشدنى بکار مى‌رود. «لَوْ أَنَّ بَيْنَها وَ بَيْنَهُ أَمَداً بَعِيداً» 6- پرهيزکارى و خدا پروايى، مانع گناه است. «يُحَذِّرُکُمُ اللَّهُ» 7- سرچشمه‌ى هشدارهاى الهى، محبّت و رأفت اوست. «يُحَذِّرُکُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ» 8- بيم و اميد در کنار هم نقش تربيتى دارند. اميد، به تنهايى سبب غرور، وبيم از تنهايى، سبب يأس مى‌شود. «يُحَذِّرُکُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ ... وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ» جلد 1 - صفحه 498 9- لطف و رأفت خداوند شامل حال همه‌ى بندگان است. «رَؤُفٌ بِالْعِبادِ»