1- توجّه و گوش سپردن به وسوسههاى شيطان، از آفات ايمان است و سرانجامى جز ارتداد و بد عاقبت شدن ندارد. «إِنَّ الَّذِينَ ارْتَدُّوا»
2- ارتداد و بازگشت از حق بعد از روشن شدن آن، عملى ارتجاعى و قابل سرزنش است. ارْتَدُّوا عَلى أَدْبارِهِمْ مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ ...
3- راه حق، روشن و واضح است و آگاهى و درک آن مسئوليّت آور. «مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدَى»
4- اگر با جلوهها و وسوسهها به جدّيت مبارزه نکنيم، آگاهى و علم به تنهايى کارى از پيش نمىبرد. «تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدَى الشَّيْطانُ سَوَّلَ لَهُمْ»
5- زيبا جلوه دادن بدىها و آرزوهاى طولانى، ابزار کار شيطان است. (هر کس زشتىها را زيبا جلوه دهد، شيطان صفت است) «الشَّيْطانُ سَوَّلَ لَهُمْ وَ أَمْلى لَهُمْ»