اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
لَقَد کُنت‌َ فِي غَفلَةٍ مِن هذا فَکَشَفنا عَنک‌َ غِطاءَک‌َ فَبَصَرُک‌َ اليَوم‌َ حَدِيدٌ «22»
هر آينه بودي تو در غفلت از همچه روزي پس کشف نموديم از تو پرده هاي تو را پس بينايي تو امروز باز و تند و تيز است حدت دارد.
لَقَد کُنت‌َ فِي غَفلَةٍ مِن هذا انسان تا در دنيا هست خبري از قيامت و اوضاع قيامت ندارد فقط مؤمنين معتقد و يقين دارند لکن مشاهده نکردند و آنچه هم يقين دارند صد يک آنچه مشاهده مي‌شود نيست- شنيدن کي بود مانند ديدن لذا ميفرمايد: لَقَد کُنت‌َ خطاب بانسان است فِي غَفلَةٍ مِن هذا غافل هستيم.
از قيامت خبري ميشنوي || دستي از دور بر آتش داري
فَکَشَفنا عَنک‌َ غِطاءَک‌َ پرده‌هاي غفلت و شک و ريب و جهل و ساير حجب تمام پاره مي‌شود: يَوم‌َ تُبلَي السَّرائِرُ بواطن ظاهر مي‌شود.
فَبَصَرُک‌َ اليَوم‌َ حَدِيدٌ بصيرت قلبي و جوارحي هم مشاهده ميکند و هم درک ميکند و هم توجه دارد.