تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
لَهُمْ ما يَشاؤُنَ فِيها وَ لَدَيْنا مَزِيدٌ (35)
پس به طريق التفات از خطاب به غيبت مى‌فرمايد:
لَهُمْ ما يَشاؤُنَ فِيها: مر ايشان راست در بهشت آنچه خواهند از انواع نعم و اصناف لذايذ، وَ لَدَيْنا مَزِيدٌ: و نزد ماست زيادتى از آنچه اراده کنند و آن چيزى است که نه چشمى ديده و نه گوشى شنيده و نه به قلب بشرى خطور
«1» به اين مضمون مرآة العقول علامه مجلسى ج 11 ص 263.
جلد 12 - صفحه 239
کرده.
تبصره: فهم بهشت و آنچه خداى تعالى در آن مهيا فرموده از انواع نعم، خارج از عقول و ادراک فحول است، نه به حواس ظاهره و نه به حواس باطنه مگر به همان بياناتى که حق سبحان در کتاب قرآن ذکر فرمود. بلى، چگونه مى‌توان درک و وصف نموددار جلالى را که حضرت ذو الجلال جل جلاله ميزبان، و مهمانان آن انبيا و ائمه و شهداء و صلحا و مؤمنين، و سکنه آن ملائکه مقربين، و خدام آن حوريان و ولدان است؛ و کيفيت خلقت اصل بهشت و ماده آن مخلوق از نور حضرت سيد الشهداء عليه السّلام است، چنانچه در کفاية الموحدين جلد 3 روايت معتبره از حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله فرمود:
حق تعالى خلق فرمود از نور حسين من بهشت و حور العين را، و نور فرزندم حسين از نور خداوند است، و حسين عند اللّه افضل از بهشت و حور العين است «1».
و بالجمله مستفاد از احاديث کثيره آنکه منازل و درجات و سلطنت پست‌ترين اهل بهشت، زياده است از قدر تمام دنيا و آنچه در او است. و بعد در تزايد باشد از جهت مملکت و سلطنت و بهاء و روشنى و ضياء و نور و اطعمه و اشربه و انکحه و البسه و غيره، و اين سلطنت ربطى به سلطنت دنيا ندارد و طرف مقايسه نخواهد بود و الطاف و مراحم الهى آنا فانا در تزايد است، چنانچه فرمايد: (لَهُمْ ما يَشاؤُنَ فِيها وَ لَدَيْنا مَزِيدٌ).