پیام‌های تفسیر نور

1- جز خداوند، هيچ کس قدرت زنده کردن و ميراندن ندارد. «إِنَّا نَحْنُ نُحْيِي وَ نُمِيتُ» 2- ياد اين‌که بازگشت همه به سوى اوست، توان انسان را در برابر مشکلات افزون مى‌کند. فَاصْبِرْ عَلى‌ ما يَقُولُونَ‌ ... إِلَيْنَا الْمَصِيرُ 3- وظيفه پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله تبليغ دين است، نه تحميل دين. «وَ ما أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِجَبَّارٍ» (پذيرش دين بايد با اختيار باشد.) 4- محور تبليغات دينى بايد قرآن باشد، زيرا بهترين وسيله تذکّر است. «فَذَکِّرْ بِالْقُرْآنِ» 5- معارف بلند، منطقى و فطرى قرآن، براى پذيرش مردم کافى است و نيازى به اجبار نيست. «ما أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِجَبَّارٍ فَذَکِّرْ بِالْقُرْآنِ» 6- پندپذير کسى است که از قيامت خوف داشته باشد. فَذَکِّرْ ... مَنْ يَخافُ وَعِيدِ 7- حقايق دين در نهاد انسان نهفته است، تنها يادآورى لازم است. «فَذَکِّرْ بِالْقُرْآنِ» (کلمه «ذکر» به معناى يادآورى نهفته‌ها و فراموش شده‌هاست) 8- کسى که قيامت را نمى‌پذيرد، بهترين تبليغ‌ها از بهترين مبلّغان براى او سودى ندارد. «مَنْ يَخافُ وَعِيدِ» «والحمدللّه ربّ العالمين» جلد 9 - صفحه 239 سوره ذاريات‌ اين سوره شصت آيه دارد ودر مکّه نازل شده است. نام اين سوره از اولين آيه آن گرفته شده است: «وَ الذَّارِياتِ ذَرْواً» و به معناى بادهاى تندى است که اشيا را پراکنده مى‌کند. آغاز و پايان اين سوره با معاد است و مباحثى درباره‌ى توحيد و نشانه‌هاى خداوند در هستى، داستان فرشتگانى که مهمان حضرت ابراهيم عليه السلام شدند و به او بشارت فرزند دادند، اخطار به قلع و قمع قوم لوط و اشاره‌اى به داستان برخى پيامبران، همچون موسى و نوح و قوم عاد و ثمود، بيشترين آيات اين سوره را در برمى گيرد. قرآن با بيان تاريخ انبياى گذشته و سختى‌ها و مشکلات آنان در راه هدايت مردم، پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله را به صبر و استقامت دعوت مى‌کند. جلد 9 - صفحه 240 بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌ به نام خداوند بخشنده مهربان‌