«فتنه» در اصل به معناى گداختن طلا و نقره در آتش براى جداسازى خالص از ناخالصىهاى آن است و در اينجا به معناى شدّت عذاب کفّار است.
منکران، به انبيا مىگفتند: «فَأْتِنا بِما تَعِدُنا»* «1» آن عذابى که خبر مىدادى براى ما بياور.
در اينجا قرآن مىفرمايد: اين همان عذابى است که آن را با عجله درخواست مىکرديد.
سيماى دوزخيان منحرف:
تناقض گويى مىکنند، «لَفِي قَوْلٍ مُخْتَلِفٍ» از حقّ روى مىگردانند، «يُؤْفَکُ عَنْهُ مَنْ أُفِکَ» در سهو و اشتباه غرق مىشوند، «فِي غَمْرَةٍ ساهُونَ» نظام فکرى خود را بر حدسيّات استوار مىسازند، «الْخَرَّاصُونَ» پندارهاى بىاساس و سؤالات نابجا دارند و در تحقق وعدههاى الهى شتاب مىورزند. «يَسْئَلُونَ أَيَّانَ يَوْمُ الدِّينِ»