«راغ» به معناى آن است که انسان به گونه‌اى از حضور حاضران بيرون برود که نفهمند براى چه کارى مى‌رود.
گروهى از فرشتگان براى بشارت تولّد فرزند، به خانه حضرت ابراهيم وارد شدند. امّا آن حضرت آنان را نشناخت ولى با اين حال به خانه دعوت کرد و اسباب پذيرايى را فراهم نمود.
امّا چون ديد که غذا نمى‌خورند، نگران شد و دليل آن را پرسيد و آنان خود را معرّفى کردند.
در مواردى، فرشتگان به شکل انسان ظاهر شده‌اند که نمونه‌هايى از آن در قرآن آمده است، همچون: نزول جبرئيل بر حضرت مريم «1»، حضور هاروت و ماروت در حکومت
«1». مريم، 17.
جلد 9 - صفحه 253
سليمان «1» و نزول فرشتگان بر حضرت ابراهيم «2».
آداب مهمانى
از اين آيات وآيات پس از آن، برخى آداب مهمانى به دست مى‌آيد که به آن اشاره مى‌کنيم:
1. مهمان، محترم است. ضَيْفِ ... الْمُکْرَمِينَ
2. مهمان، وقتى وارد شد، سلام کند. «فَقالُوا سَلاماً»
3. جواب سلام او لازم است. «قالَ سَلامٌ»
4. صاحب خانه دور از چشم مهمان به سراغ تهيه غذا برود. «فَراغَ»
5. غذا را در خانه و به کمک خانواده تهيه کنيم. «إِلى أَهْلِهِ»
6. پذيرايى سريع باشد. «فَجاءَ» (حرف «فاء» نشانه سرعت و زمانى کوتاه است)
7. بهترين غذاها فراهم شود. «بِعِجْلٍ سَمِينٍ»
8. مهمان را نزد سفره نبريم، بلکه سفره را نزد مهمان بياندازيم. «فَقَرَّبَهُ إِلَيْهِمْ»
9. از مهمان نپرسيم که غذا خورده‌اى يا نه. «فَراغَ إِلى أَهْلِهِ فَجاءَ» (حضرت ابراهيم بدون پرسش به سراغ خانواده و تهيه غذا رفت)
10. شخصاً از مهمان پذيرايى کنيم. «فَجاءَ» (خود حضرت غذا آورد)
11. غذا در دسترس مهمان باشد. «فَقَرَّبَهُ إِلَيْهِمْ»
12. مهمان غذا را بپذيرد و ميل کند، که صاحب خانه دغدغه نداشته باشد. «أَ لا تَأْکُلُونَ»
13. اول پذيرايى، بعد گفتگو. فَجاءَ بِعِجْلٍ سَمِينٍ ... بعد پرسيدند: «فَما خَطْبُکُمْ أَيُّهَا الْمُرْسَلُونَ»
14. اگر مهمان خبر تلخ و شيرينى دارد، اول خبر شيرين و سپس تلخ را عنوان کند. بَشَّرُوهُ ...
أُرْسِلْنا إِلى قَوْمٍ مُجْرِمِينَ (ابتدا بشارت فرزند سپس نزول عذاب بر مجرمان)