تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَراغَ إِلى‌ أَهْلِهِ فَجاءَ بِعِجْلٍ سَمِينٍ «26» فَراغَ إِلى‌ أَهْلِهِ‌: پس ميل کرد و توجه نمود حضرت ابراهيم عليه السّلام بسوى اهل خود بر وجهى که ايشان ندانستند به کجا مى‌رود، زيرا از آداب مهماندار آنست که اخفاى امر خود نمايد و بدون اطلاع مهمان طعام حاضر سازد به جهت ترس امتناع يا معذرت ايشان. فَجاءَ بِعِجْلٍ سَمِينٍ‌: پس آورد براى مهمانان گوساله فربه بريان شده، زيرا عمده مال حضرت گاو بود. مروى است که نزد ساره خاتون آمد و گفت: مهمانان عزيز رسيده‌اند، طعامى هست که به آن ضيافت ايشان نمايم. گفت: چيزى نيست و لکن گوساله‌اى دارم که آن را به هوس فرزند پرورش مى‌دهم دست و پايش به حنا بسته و رنگ زرد در گردن او ماليده‌ام و به او انس گرفته‌ام، او را به تو بخشيدم. حضرت آن را کشت و بريان نموده بر طبقى نهاده نزد مهمانان آورد.