تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَقَرَّبَهُ إِلَيْهِمْ قالَ أَ لا تَأْکُلُونَ «27»
فَقَرَّبَهُ إِلَيْهِمْ: پس نزديک گردانيد آن را به ايشان، يعنى پيش ايشان بر زمين نهاده و ايشان ميل نکردند. قالَ أَ لا تَأْکُلُونَ: گفت حضرت آيا نمى‌خوريد از اين طعام؟ (استفهام براى ترغيب برخوردن چنانچه دأب مضيف است در ابتداى طعام يا براى انکار در وقت مشاهده اعراض ايشان از آن). منقول است که حضرت را عادت آن بود که وقت طعام بر مهمان نگاه نمى‌نمود مبادا خجالت کشد و طعام نخورد به ميل، اينجا هم به عادت قديمى نگاه ننمود، بعد از اطلاع آنکه از خوردن غذا امتناع مى‌کنند؛ «1»
«1» تفسير ابو الفتوح رازى ج 10 ص 303.
جلد 12 - صفحه 268