تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَأَقْبَلَتِ امْرَأَتُهُ فِي صَرَّةٍ فَصَکَّتْ وَجْهَها وَ قالَتْ عَجُوزٌ عَقِيمٌ «29» چون ملائکه اين بشارت را دادند: فَأَقْبَلَتِ امْرَأَتُهُ‌: پس روى به خانه نهاد زوجه حضرت ابراهيم عليه السّلام يعنى ساره، فِي صَرَّةٍ: در حالتى که فرياد کننده بود. مراد کلمه «اوه» يا «1» منهج الصادقين ج 9 ص 43. جلد 12 - صفحه 269 «يا ويلتى» است که در وقت تعجب گويند. مروى است که بعد از استماع اين بشارت روى به خانه نهاد و به تعجب مى‌گفت: «الليليا الليليا» و اين کلمه در لغت ايشان در وقت تعظم امور مستعمل بود، در اين حال ساره حايض شد در صورتى که سالها يائسه بود. فَصَکَّتْ وَجْهَها: پس سيلى زد به سر انگشتان به روى خود، بنا بقولى انگشتان را جمع و بر هر دو جبين خود زد و اين از عادت زنان بود در وقت تعجب. وَ قالَتْ عَجُوزٌ عَقِيمٌ‌: و گفت که من پيره زنى نازاينده‌ام پس چگونه فرزند آرم. در روايت آمده که حضرت ابراهيم عليه السّلام در آن وقت صد و نود سال، و ساره نود و پنج سال، و هرگز نزائيده بود «1». چون وعده فرزند شنيد بسيار متعجب شد.