تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَما وَجَدْنا فِيها غَيْرَ بَيْتٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ (36) فَما وَجَدْنا فِيها: پس نخواهيم يافت در آن شهرها، غَيْرَ بَيْتٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ‌: غير از اهل يک خانه از مسلمانان که آن حضرت لوط عليه السّلام و دو دختر او بودند. و در مدت بيست و يک سال دعوت قوم، يک نفر ايمان نياورده بود و لذا گفته‌اند: اگر اهل ايمان زياده از اين مى‌بودند البته حق تعالى ايشان را نجات ميداد تا بندگان عالم شوند به آنکه ايمان حافظ اهل خود است. بزرگان فرموده‌اند حقيقت هر شي‌ء حافظ همان شي‌ء است. ممکن است اين کلام او «1» منهج الصادقين، ج 9، ص 44. و آيه در سوره حجر آيه 74. جلد 12 - صفحه 272 سبحانه باشد که به طريق حکايت به پيغمبر خود فرمايد، يعنى ما که خداونديم بيرون آورديم اهل ايمان را از شهرهاى مؤتفکه، و غير از يک خانه اهل اسلام نيافتيم که مسلمان باشند. تبصره: خداى تعالى وصف فرموده است ايشان را به ايمان و اسلام جمعا، زيرا نيست هيچ مؤمنى مگر آنکه او مسلمان است. و ايمان عبارت است از تصديق به جميع آنچه واجب فرموده از معتقدات حقه، و اسلام عبارت است از تسليم به عمل آنچه خدا واجب فرموده و ملزم شدن به آن. در کتاب محاسن- از حضرت صادق عليه السّلام: الاسلام يحقن به الدم و تؤدى الامانة و يستحل به الفروج و الثواب على الايمان: اسلام حفظ شود به آن جان، و أدا شود به آن امانت، و حلال شود به سبب آن فروج؛ و ثواب مترتب بر ايمان خواهد بود «1».